متروپل آبادان که پلاسکو را روسفید کرد. وقتی که به جای بتون و مصالح و فنون استاندارد، در ساخت و ساز پروژه ها، از همین شیرینی ساده استفاده میشود چگونه حادثه ۱۲ طبقه متروپل با همه شرم آوری و دردآوریش رخ ندهد؟ بله امروز همین شیرینی ساده و تساهل مخرّب، استاندارد و نظارت را، از صحنه بیرون می کند این شیرینی یا هدیه که هزینه را کاهش میدهد و سود سرشار به جیب و خزانه سازندگان و ناظران و... واریز و سرازیر می کند لفظ باکلاس و پیشرفته و توسعه یافته همان چیزی است که نام زشت و انگاری حرامِ، رشوه را داشت از آنجا که رشوه لفظی جلف و مبتذل است و در ادبیات اخلاقی و سنت ما، نامی مذموم و فعلی حرام بود، افراد خوش سلیقه آن را به لفظ شیرینی و گاه به هدیه تغییر دادند که نقدی باشد یا غیرنقدی، کارها را زود راه میاندازد هزینه های سازنده را کاهش میدهد  و مصیبت و فاجعه احتمالی هم که در پی ثمراتش! باشد، در برآوردهای مهندسی اما، موردِ پیشبینی نشدهای به حساب می آید که یک جوری می شود بالاخره...     و صاحب این شریعت خوش و به حقّ فرمود که روزگاری می آید که این مردم رشوه می گیرند و می گویند هدیه است و ربا میگیرند و میگویند معامله است و شراب می نوشند می گویند آب انگور است... و این مردم به گزینه دارایی و مال و پول آزمایش میشوند و حال اگر بر این مال، مقام و جاه طلبی را هم بیفزایی با چند قلم دیگر که قلم شرم دارد از بیان آنها، میشود همین چیزی که نامش فساد و تباهی است که مقامات و کارگزانِفاسد و رعیت زرنگ هردو به آن آلوده (و بگمان خود از آن برخوردار اند) و برابر اینها، مسئول خادم و شهروند مسئول نیز به شرمندگی و مسئولیت و مصیبت آن گرفتارند و باید پاسخگوی خلق و خالق باشند و

بایستههای مذاکرات هستهای✍️محمدکرمی  در بیست سال گذشته که فناوری هسته ای ایران در پی زورگویی و حیله گری قدرتهای شرق و غرب به یک پرونده چالشی بین المللی تبدیل شد، آنچه که مهم بود و البته فراهم نبود، اینکه ما میبایست یک تیم مذاکره کننده قوی با یک گفتمان قوی میداشتیم که اینگونه نبود.  اگرچه دکتر ظریف توانست دیپلماسی خوبی در این چالش راه اندازی کند اما تمام این سال ها برای مقابله با آن طرفهای قوی می بایست یک تیم قوی مانند تیم مرحوم دکتر محمد مصدق داشته باشیم که توانست با افتخار بر استعمار بریتانیا چیره شود و دست سیاه متجاوزش را از دستبرد به نفت ایران کوتاه کند و شرکت انگلو_پرشین را منهدم کند، اما نقص دیگری که تیم مذاکره کننده هسته ای داشت، نبودن گفتمان  جدلاندازی بود که در این چالش نابرابر بتواند طرف را منفعل و مستاصل کند.    همان سالهایی که مذاکرات هستهای به اهرم فشار بر ایران تبدیل شد، تازه به عراق حمله شده بود آن هم با بهانهٔ داشتن سلاحهای کشتار جمعی در حالی که آمریکا و بریتانیا در تفتیش انبارهای عراق تنها همان سلاحهای خود را می یافتند که در دههٔ هشتاد برای جنگ با ایران به صدام داده بودند یعنی اتهام سلاح های کشتار جمعی و سلاح های هسته ای به عراق بهانه کذبی بود برای تغییر رژیم بعثی صدام. پس چطوری ایران نباید اتهام داشتن یا تلاش برای ساخت سلاح هستهای را بهانه ای برای اغراض سیاسی قدرت های زورگویی غربی قلمداد نکند؟   چرا تیم ایران هیچگاه نتیجه بازرسیهای بین المللی و غربی را از زرادخانه های ارتش عراق مطالبه نکرد؟ تا با خالی بودن دست آمریکا و بریتانیا بگوید همانطوری که آن زمان ادعایتان دروغ بود اینک نیز اتهامتان مبنی بر تلاش ایران ب